اَمردادگان؛ جشن جاودانگی طبیعت

ایران باستان سرزمین جشن‌های فراوانی بوده است؛ جشن‌هایی که ریشه در نگاه ژرف نیاکان ما به طبیعت، زمان و پیوند انسان با آفرینش داشتند. در میان این جشن‌ها، «اَمردادگان» جایگاهی ویژه دارد؛ جشنی که هم‌زمان یادآور فلسفه جاودانگی و هم دعوتی برای گام‌نهادن در دل طبیعت است.

امردادگان چیست؟ خاستگاه واژه

در گاهشمار باستانی ایرانیان، هر یک از سی روز ماه نامی ویژه داشت که برگرفته از نام اهورامزدا، امشاسپندان و ایزدان بود. هر گاه نام روز با نام ماه یکسان می‌شد، آن روز را جشن می‌گرفتند و نام جشن را با افزودن پسوند «گان» به نام روز می‌ساختند. «اَمرداد» نام هفتمین روز هر ماه و نیز نام پنجمین ماه سال است؛ از این رو هفتمین روز ماه امرداد را «اَمردادگان» می‌نامیدند. واژه اَمرداد برگرفته از واژه اوستایی «اَمرتات» (Ameretat) است که از سه بخش تشکیل شده: «اَ» به معنای نفی، «مر» به معنای مرگ و نیستی، و «تات» به معنای کمال و رسایی. بنابراین اَمرداد به معنای «بی‌مرگی و جاودانگی» است؛ درست نقطه مقابل واژه نزدیک به آن یعنی «مرداد» که به اشتباه امروزه در نام ماه رایج شده و به معنای مرگ و نیستی است. در آیین زرتشت، اَمرداد یکی از هفت امشاسپند و از صفات نیک اهورامزداست؛ فرشته‌ای نگهبان گیاهان، رستنی‌ها و آبادانی زمین که وظیفه دارد بیماری، گرسنگی و آسیب را از جهان دور کند. از این‌رو اَمرداد همواره در کنار امشاسپند «خرداد» (نماد کمال و نگهبان آب) یاد می‌شود؛ دو نیروی به‌هم‌پیوسته آب و گیاه که حیات را جاودانه می‌سازند.

https://madargashtzamin.com/%d8%ac%d8%b4%d9%86-%d8%a7%d9%85%d8%b1%d8%af%d8%a7%d8%af%da%af%d8%a7%d9%86-%d9%88-%d8%b1%d8%a7%d8%b2-%d8%b3%d9%81%d8%b1-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7/